ဒီစာေရးသူဟာ ဆရာတစ္ဆူမဟုတ္ပါ။ဒါေၾကာင့္ ကို႔ခံစားခ်က္ေလးကိုခ်ေရးမိတာမို႔ အမွားပါေကာင္းပါပါလိမ့္မယ္။ လမ္းညႊန္မွဳကိုခံယူပါမည္။
ကြ်န္ေတာ္ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြကိုၾကည့္မိေတာ့ တစ္ခုေလးျမင္မိသလိုပါပဲ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါ သူတို႔က ေဝဖန္ေရးသမားပိုမ်ားလာသလိုပါပဲ(ဒီစကားဟာ ဘယ္သူ႔မွမရည္ရြယ္ပါေနာ္) ။အလုပ္ကနည္းနည္း အေျပာကမ်ားမ်ားျဖစ္လာတယ္။စာေရးသူကြ်န္ုပ္ကိုတိုင္လည္းဒီပုပ္ထဲကဒီပဲျဖစ္ေနမိတယ္။ သူတို႔မွာ ေမြးကတည္းကအေမေပးတဲ႕ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းမွာ လက္တစ္ေခ်ာင္းပဲ ေန႔တိုင္းအလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလက္ကလက္ညွိဳးပါပဲ။ သူမ်ားအလုပ္တစ္ခုလုပ္ေနရင္ ဝင္ကူညီမယ့္အစား လက္ညွိဳးထိုးစရာေလးေတြ လိုက္ရွာေနတတ္ၾကတယ္။ ေျပာခြင့္ရလိုက္တာနဲ႔ ဟိတ္ငါကြ သူ႔ဟာကြက္ခ်ျပနိုင္ျပီ ဆိုတာပဲေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ငါ့ကိုသူမ်ားေဝဖန္တာမခံရေအာင္ ဘလိုေနရမလဲက်မသိေတာ့ဘူးေလ။ ကိုကမွားေနမိရင့္ေတာ့ ငါမမွားဘူး ငါမွန္တယ္ခ်ည္းပဲ။ ေယာက်္ားပီသတဲ႔ မွားကိုဝန္ခံျပီးအမွန္ျပင္တတ္တဲ႔စိတ္ျမန္မာမွာေပ်ာက္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။
အထူးသျဖင့္ လူၾကီးမိဘေတြေပါ့။ ဒီလူၾကီးလုပ္တဲ႔လူက မေကာင္းရင္ ေနာက္လိုက္ follower ေလးေတြဘလိုလုပ္ေကာင္းပါေတာ့မလဲေနာ္။
တေန႔ စာေရးသူလမ္းအသြားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္စကားေမးတာၾကားတယ္။ ' အဘ သူခိုးေတြဘာေၾကာင့္ခိုးတဲ႔ ' ။ အဘေျဖလိုက္တာမ်ားလြယ္ေနတယ္။ ' ေငြလိုလို႔ခိုး ' တဲ႔။ ကေလးေတြအားကိုးတဲ႔ ဒီအဘကဒီလိုပဲေျပာေနေတာ့ ဒီကေလးလည္း ေငြလိုရင္ ခိုးေတာ့မေပါ့ေနာ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ဒီကေလးက လူေတြဘာေၾကာင့္သတ္မေမးလို႔။ ထားပါေတာ့ေလ ။
ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ဝမရွိပဲဝိလုပ္ၾကမယ္ဆိုတဲ႔ ေဆာင္းပါးေလး ေရးမိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လက္ညိွဳးကို အမ်ားၾကီးမထိုးပဲေနၾကရေအာင္လား။ လက္ညိွဳးထိုးမယ့္အစား လက္မကိုေထာင္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကမယ္။ ဘာမရွိလို႔ ညာမရွိလို႔လို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြရွာေနၾကမယ့္အစား ရွိတာေလးေတြနဲ႔ ဘလိုအေကာင္းဆံုးအလုပ္လုပ္ၾကမလဲစဥ္းစားၾကရေအာင္။ reasons ေတြမ်ားလြန္းေနရင္ေတာ့ ကိုကိုယ္တိုင္ကမဟုတ္တာပါ။ ဥပမာဗ်ာ ။ ။ ပညာေရးေလာကမွာ ဆိုပါေတာ့။ လစာနည္းလို႔က်ဴရွင္သင္ရတယ္ ဆိုတာနားၾကားေကာင္းေသးတယ္။ ဒါမဲ႔ တို႔ကလက္ေတြ႕ပဲလုပ္တတ္တယ္ စာရင္းဇယားေပၚမွာခ်မေရးတတ္ဘူး။ ပါးစပ္ေျပာမလုပ္ဘူး။ ဆိုတာကေတာ့ အလုပ္မလုပ္ခ်င္လို႔ နည္း၂ပ်င္းတဲ႔စကားလားမသိလို႔ေဝဖန္ပါရေစ။ ဟုတ္တယ္ ေပးတာနည္းတာက သူတို႔ဘက္ကလိုတာ။ ဒီဘက္ကလူေတြလဲ ဘယ္နယ္ပယ္မွာမဆို ပညာလိုအိုသည္မရွိဆိုတာနဲ႔အညီေနသင့္တယ္။ ကို႔ရဲ႕အလုပ္ကိုေတာ့ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးရမယ္ေလ။ဟိုဟာေလးက ခိုင္းစရာလား ဒီဟာေလးကခိုင္းစရာလား ဆိုတာက ဝန္ထမ္းေလာကရဲ႕ ဘန္းစကား အတင္းစကားျဖစ္လာေနတယ္။ တကယ္အေခ်ာင္ခိုသမားေတြမ်ားလာေနျပီထင္တယ္။ သူကသတ္လို႔ကိုကသတ္ဆိုတာလဲ နည္း၂မ်ားမလားမသိဘူးေနာ္။ ကိုကကို႔အလုပ္ကိုေတာ့အမွန္လုပ္ေနရင္ပီးေရာ့မလား။
အထက္ကစကားနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေျပာရရင္ တို႔ပညာေရးတကၠသိုလ္မွာ lesson plan တို႔ note of plan တို႔ စတာေတြသင္တယ္။ မလိုအပ္ရင္ ဘယ္တကၠသိုလ္ကမွ သင္မယ္မထင္ဘူးေနာ္။ တကယ္လိုလို႔ပါ။ ဟုတ္ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ သင္ေထာက္ကူဆိုတဲ႔ ဝမရွိတာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါမဲ႔ ဝိလုပ္တတ္ရမယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဝိလုပ္ဖို႔ lesson plan ဆိုတဲ႔ စာအုပ္နဲ႔ ေဘာပန္တစ္ေခ်ာင္းတကယ္လိုအပ္တယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ျမင္ေနရာတယ္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ က်ဴရွင္သမားေတြ အခ်ိန္မအားရွာလို႔လား တကယ္ပါရမီရွင္ျဖစ္ေနလို႔လားမသိ ဘယ္ section ပဲသင္သင္ ႏွဳတ္တိုက္ အမွားမရွိ သင္ေတာ့တာပဲ။ ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာက သတိမမူဂူမျမင္တဲ႔။ ပညာရွိပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိမမူမိရင္ ဂူေတာင္မျမင္မိျဖစ္တတ္တယ္။ ဘေလာက္ပဲေတာ္ေတာ္ ႏွဳတ္တိုက္သင္ရင္ ၾကက္တူေရြးစကားသင္တာပဲေနမွာပါ။ တကယ္ကေလးေတြကိုခ်စ္ရင္ သူတို႔ကို တကယ္တတ္ေအာင္သင္ေပးပါ။ ဘယ္ Material မွမလိုပါဘူး။ lesson plan ေလးပဲလိုတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ရဲ႕ lesson plan ဟာနာမည္က lesson plan ဆိုေပမယ့္ question plan တခါတရံ all plan ျဖစ္ရမယ္။ ရွင္းရရင္ ဗ်ာ နက္ျဖန္သင္ခန္းစာ သင္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာမွမျပင္မဆင္သြားသင္ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ဥေႏွာက္ထဲရွိတာေလာက္ပဲ ကေလးသိရမွာ။ ဒီအတြက္ lesson plan လိုတယ္။ နက္ျဖန္ဘာကို သင္မယ္။ ဘယ္အေၾကာင္းရာနဲ႔ ဆက္စပ္သင္မယ္။ ဘယ္နည္းသံုးမယ္။ ဘယ္သူကညံ႔ပီးဘယ္သူကဘာေမးလာရင္ ဘာေတြေျဖမယ္။စတာေတြကို ၾကိဳျပင္ဆင္ထားမွပိုအဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္မထားပဲတန္းေျပာတဲ႔ အေတြ႕ၾကံဳရွိအစီစဥ္တင္ျပသူထက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတဲ႔အစီစဥ္တင္ျပသူကပိုေကာင္းသလိုမ်ိဳးေပါ့။ ဘယ္အရာမဆို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္တာကေတာ့ပိုသာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ မလိုဘူးမဟုတ္ပါ။ လိုပါတယ္။မလုပ္ခ်င္ဘူးပဲေျပာသင့္တယ္။ ဒီေနရာမွာ အေရးအၾကီးဆံုးက ေမးခြန္းထုတ္တာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ knoledwe,compre,appl,analy,syn,evau, အဆင့္ဆင့္ေမးခြန္းထုတ္ရမယ္။ ေမးခြန္းဟာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္တတ္မတတ္ကို ဆံုးျဖတ္ေပးမယ့္ အဓိကအစိတ္အပိုင္းၾကီးတစ္ခုပါ။ ဒီဟာကို ျပီးျပီးေရာမလုပ္သင့္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေမးခြန္းေတြကို ဘလိုေမးမယ္။ ခေလးဆီက ဘယ္အတိုင္းတာထိသိဖို႔လို႔အပ္မယ္။ ဘယ္လိုေမးခြန္းမ်ိဳးေမးမယ္။စတဲ႔အခ်က္ေတြနဲ႕စဥ္းစားျပီး LP မွာၾကိဳျပီးေမးခြန္းထုတ္ထားရပါမယ္။ ပီးခါမွ ကို႔ေမးခြန္းအတိုင္း အဆင့္မီေအာင္သင္ၾကားသင့္ပါတယ္။ အခုဟာက သင္တာတျခား ေမးတတျခားျဖစ္ေနတတ္တယ္ထင္ပါတယ္။ဥပမာ ကိုကသင္တာက ဗီယက္နမ္နိုင္ငံရဲ႕က်ယ္အဝန္းဆိုပါေတာ့။ ေမးထားတာက ဗီယက္နမ္နိုင္ငံရဲ႕ရာသီဥတုလိုမ်ိဳးေပါ့။
တဖက္မွာ ေမးခြန္းဟာ လြယ္လြန္းတာလည္းမျဖစ္သင့္ပါ။ ဥပမာ ပန္းဆယ္မ်ိဳးကိုေဖာ္ျပပါဆိုတာ ဟာ ကေလးကိုလက္ေရးသတ္ပံုစစ္ခ်င္လုိ႕မ်ိဳးလားမသိ။ဒီအစား ဥပမာ ျမန္မာနိုင္ငံနဲ႔ထိုင္းနိုင္ငံဟာအိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တယ္။ျမန္မာမွာက ဒီလိုအပူခ်ိန္ရွိတယ္။ ထိုင္းမွာဆိုရင္ေရာဘေလာက္ရွိေလာက္လဲ။ စသျဖင့္ေပါ႔။ ပီးခါမွ ကေလးေတြက အိမ္နီးခ်င္းဆိုေတာ့ နည္းနည္းတူမွာေပါ့ဆိုျပီ ဆင္ျခင္စဥ္းစားတတ္လာမွာေပါ့။ အလြတ္က်က္ျပီး သင္ခိုင္းတာ ဘယ္သူေတြလဲဆင္ျခင္သင့္ေနပီထင္တယ္။ အျမဲတမ္းသူမ်ားခ်ည္းမထိုးျပေစခ်င္ပါ။ စာေမးပြဲေမးခြနင္းလုပ္ဖို႔ ပညာေရးတကၠသိုလ္မွာ questuon validity သင္ရတယ္။ ခုအဲဒီ validity ဘယ္ေရာက္ေနၾကသလဲ။ အခ်ိန္မရွိလို႔မ်ားလား ပညာျပခ်င္လို႔မ်ားလား လြယ္လြန္းေနတယ္ သခၤန္းစာႏွံစပ္မွဳမရွိ ခက္လြန္းေနတယ္ အဲလိုေမးခြန္းေတြပဲျမင္ျမင္ေနရတယ္။ တခ်ိဳ႕ပုစၦာမ်ားဆို ဆရာကေတာင္ ရွင္းမက်င္းဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ပညာေရးတကၠသိုလ္ မွာေမးခြန္းထုတ္ဖို႔သင္တယ္။ ခုေတာ့ သခ်ၤာစတဲ႔ဘာသာေတြအသာထား ျမန္မာစာေတာင္ ေမးခြန္းေဟာင္းအတိုင္း ကြက္တိေမးခြန္းထုတ္တတ္တဲ႔ လူေတြမ်ားလာေနပီ။ ဒါေတြကိုေျဖရွင္းဖို႔ LP ဟာ essential ပါပဲ။ အနာဂတ္မွာ လက္ညိဳးမသံုးပဲ လက္မသံုးတဲ႔နိုင္ငံၾကီးဆီဦးတည္ၾကရေအာင္ မိတ္ေဆြမ်ားတို႔။
