ကြ်န္ေတာ္ကပါရဂူၾကီးတစ္ေယာက္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့
ဒါမဲ႔ ကို႔အေတြ႕ၾကံဳေလးကိုမွ်ေဝတာမ်ိဳးေပါ့
ဆရာၾကီး ေမာင္ဒီပကိုအားက်တာမ်ိဳးလည္းပါတယ္ေလ။
တကယ့္အျဖစ္ပ်က္ပါ
လြန္ခဲတဲ႔ႏွစ္တခ်ိဳ႕က ကယ္တင္ရွင္ဆိုတဲ႔နာမည္နဲ႔ ႏွစ္က်ေနတဲ႔ကေလးေတြကို ကယ္တင္ေပးဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။အဲဒီတုန္းက ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ပါလာတယ္။ သူ႕နာမည္က ပန္းဝတ္ရည္တဲ႔။ သူက ၃ ႏွစ္ေတာက္က်ထားတာ။ ဒါနဲ႔သူ႕အေျခေနကလည္းအေတာ္ေကာင္းတယ္။က်စရာကိုမရွိပါ။ အဲဒီကေလးမေလးမွာကဇတ္လမ္းနဲ႔။ သူ႔ကို စုန္းျပဳထားဆိုပဲ။ ကိုင္ထားတယ္ေပါ့ေလ။ တခါတေလသူဝတ္ထားတဲ႔အေဆာင္ေတြေတာင္ေလထဲေပ်ာက္ထားဆိုပဲ။ ဘယ္လိုခြ်တ္ခြ်တ္ စုန္းကနိုင္ေနတယ္တဲ႕။ ဒါနဲ႔ပဲ စာေမးပြဲနီးပီးဆိုရင္ ေနမေကာင္းေအာင္လုပ္ျပီး စာေမးပြဲမေျဖနိုင္ေအာင္လုပ္ေတာ့တာပဲတဲ႕။ ဟုတ္လည္းဟုတ္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔စာက်က္တာ ည ၈ နာရီဆိုသူမကို စုန္းဝင္ပူးေတာ့တာပါပဲ။ အခ်ိန္မွန္ပါပဲ။ တကိုယ္လံုး ထုန္က်ဥ္တက္လာပဲ လည္ပင္ေၾကာ ဇက္ေၾကာတယ္တက္လို႔ စာမဖတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆရာ အိပ္ပါရေစပဲေျပာေနတယ္။ ေန႔တိုင္း။ ႏွစ္ဝက္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ႔ရတယ္။ သူမစုန္းျပဳစားခံရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ ည ၈ နာရီေလာက္ဆိုရင္
ကြ်န္ေတာ္ တုတ္အၾကီးၾကီးတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ထားတယ္။
အိပ္ခ်င္ရင္ နရင္းကိုေဆာ္မွာေနာ္လို႔ၾကိမ္းဝါးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ပဲကံေကာင္းတာလားမသိဘူးဗ်ာ။သူမကိုစုန္းမျပဳနိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ စာေမးပြဲကို ဂုဏ္ထူးမွတ္နဲ႔ကပ္လို႔ေအာင္ရွာတယ္။ အဲဒိေန႔ကစလို႔ ဘာျပဳစားသံမွ်မၾကားရေတာ့ဘူးဗ်။ ျပဳစားတာလား ပ်င္းလို႔ဇတ္လမ္းဆင္တာလားကြ်န္ေတာ္လည္းမသိဘူးဗ်။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလာကန္ေတာ့သြားတဲ႔ ပုဆိုးေလးကိုျမင္တိုင္း အဲဒိအျဖစ္ပ်က္ေလးကို သတိရမိဆဲေပါ့ တပည့္မေလး။
